Առաջարկվում է Երևան քաղաքի Աջափնյակ վարչական շրջանի Սիլիկյան թաղամասի 2-րդ փողոցն (զուգահեռ է 1-ին փողոցին) անվանակոչել հայ կաթոլիկ եկեղեցական գործիչ, հայագետ, Մխիթարյան միաբանության հիմնադիր Մխիթար Սեբաստացու անվամբ՝ «Մխիթար Սեբաստացու փողոց»։

Նախագծի հեղինակ՝  Երևան քաղաքի ավագանու մշակույթի, կրթության և սոցիալական հարցերի մշտական հանձնաժողովի նախագահ Հայկ Միրզոյան

Երևան քաղաքի ավագանու «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցության անդամ Քրիստինե Վարդանյան

Կենսագրական տվյալներ

Մխիթար (Մանուկ) Սեբաստացին ծնվել է 1676 թվականի փետրվարի 7-ին, Սեբաստիայում։ Դեռ վաղ տարիքից Մանուկը երազել է դառնալ քահանա։ Նա գտնում է մի ընկեր, որի հետ փախչում են դեպի լեռները, որտեղ ապրում են որպես ճգնավորներ։ Մանուկի ծնողները գտնում են նրանց և նրան տուն տանում։ Այս պատահարի մասին տեղեկանալով` մոտակա վանքի` Սուրբ Նշանի վանահայրը, Մանուկին առաջարկում է վանքում հասարակական աշխատանքներ կատարել, ինչը նորից մերժվում է ծնողների կողմից։ Նա սկսում է այցելել հարևան ընտանիքներից մեկի տուն, որտեղ մի մայր իր երկու դուստրերի հետ ապրում էր վանականի կյանքով։ Նրա այցելությունների նպատակը նույն տանը ապրող քահանայի հետ զրուցելն էր, ով իրեն շատ բան է սովորեցնում վանական կյանքի մասին։ 1691թ. Մանուկը վերջապես թույլտվություն է ստանում իր ծնողներից վանքում աշխատելու համար և շուտով ստանում սարկավագի աստիճան։ Հենց այդ ժամանակ նա իր անունը փոխում է՝ դնելով Մխիթար։ Տեսնելով, որ վանական կյանքի մակարդակը նախորդ դարերին եղած պատերազմների արդյունքում հազարավոր վանքերի փլուզման պատճառով բավականին ցածր էր, Մխիթարը սկսում է որոնել կրթություն` ճշմարիտ հոգևոր կյանքի մասին։ Սովորելով կաթոլիկության մասին` Մխիթարը որոշում է, որ իր փնտրած պատասխանները ստանալու լավագույն վայրը Հռոմն է։

Հասնելով Հալեպ, Մխիթարը դառնում է մի կաթողիկոսի աշակերտ, ով իրեն ծանոթացրել է մարդկանց քրիստոնեացման միաբանությանը։ Մխիթարը որոշում է միանալ այդ միաբանությանը, սակայն նա հիվանդանում է դեղնախտով և ի վիճակի չի լինում շարունակել ճանապարհը։ Նա նաև ստանում է Հայաստանի վարդապետներից մերժում, քանի որ նրանք հաշտ չէին արևմտյան վարդապետության հետ։ Այսպիսով` նրան ստիպում են ոտաբոբիկ վերադառնալ տուն։

Մխիթար Սեբաստացին սովորել է Սեբաստիայի Սբ. Նշան, ապա՝ Էջմիածնի, Սևանի, Կարինի վանքերում։ 1693թ. մեկնել է Բերիա (այժմ՝ Հալեպ)։ 1696թ. ձեռնադրվել է կուսակրոն քահանա, 1699թ.՝ ստացել վարդապետական գավազան։ 1701թ. Կոստանդնուպոլսում հիմնադրել է միաբանություն։ 1705թ. Հռոմի իշխանություններից ձեռք բերելով վանք հիմնելու համաձայնություն՝ 1706թ. Վենետիկին ենթակա Հունաստանի Մեթոն բերդաքաղաքում ձեռնամուխ է եղել վանքի կառուցմանը։

Քսանհինգ տարեկանում Մխիթարը հիմնել է եկեղեցի Կոստանդնուպոլսում, որի օրինակով էլ մի խումբ երիտասարդների հետ հիմնել է Մխիթարյան միաբանությունը։ 1712թ. Հռոմի պապը Սեբաստացուն շնորհել է աբբահոր կոչում։ Խուսափելով թուրքական հարձակումներից՝ 1715թ. միաբանությունը տեղափոխվել է Վենետիկ։

1717թ. Վենետիկի Ծերակույտը հրովարտակով Սբ. Ղազար կղզին շնորհել է միաբանությանը։ Այստեղ Սեբաստացին կառուցել է եկեղեցի, բացել դպրոց, պատրաստել է միաբան-գործիչներ։ Սբ. Ղազարում նա զբաղվել է մատենագիտական աշխատանքով, ղեկավարել իր սաների բանասիրական հետազոտական աշխատանքները, կատարել թարգմանություններ, հրատարակել գրքեր։ Նա թարգմանել, ստեղծել և տպագրել է հազարավոր աշխատություններ` հարստացնելով հայերեն գրականությունը։

Այսօր նրա մատենադարանում պահվում են ավելի քան 5000 ձեռագրեր և 100000 տպագիր գրականություն։ Սեբաստացու մահվանից հետո միաբանությունը, ի պատիվ նրա, կոչվել է Մխիթարյան։ Դեռևս կենդանության օրոք նրան մեծարել են Երկրորդ Լուսավորիչ ազգիս, Երկրորդ Մեսրոպ և այլ պատվանուններով։

Մխիթար Սեբաստացին մահացել է 1749թ. ապրիլի 27-ին, Վենետիկում: